Halımdan soruşma, deyəsi deyil
çiynimdə bir payız ayrılığım var.
Döyüş sonrası bir döyüşçü kimi
bütün yaralarım ağız açıblar.
Payızdan gəlmişəm, xəzəlli, küllü
çözə bilmədiyim fəlsəfələrlə.
Bir qız “Azadlıqda” məni gözləyir
özüm “İnqilabda”, boş kafelərdə.
Çaya üsyan edən balaca balıq
sanırmış dənizlə görüşəcəkdir.
Talei baltadan asılan ağac
sonunda topraqla öpüşəcəkdir.
Qızlığı gedirmiş arzularımın
dostlarım divara düzülən zaman.
Həsrətim kafedə araq vurumuş
özüm yatağında büzülən zaman!
Görürəm yuxuda Fokonu, Marksı
gəlmək istəyirəm sənin yanına.
Bir inək içimdə sənə süd verir,
bir qoyun vurulur öz çobanına
Payızın içində bir bahar yatır
yatağın içində siqaret
və mən...
Durnalar gediblər, qalıbdı yalnız
külqabı dibində, siqaret
və mən...
“Heç nəyə” söykənən bu dünya, bu “heç”
şişəyə söykənən, bu qara milçək.
Ölümə tuşlanan acı həyatım
milçəyə tuşlanan sarı hörümçək!
Sonu oxunmayan nümrədi sevgi
yazılır tuvalet divarlarına.
Bir isperm ağlayır kandomda hər gün.
itihar öyrədir damarlarına!
Qucağınsızlığımın vəhşətini hiss edirəm
Qucağınsız burada qalanmıram, mən gedirəm...
Telfonumda çığırır bir qızın azğınlı səsi
Pəncərəmdə əriyir, bir buzun azğın nəfəsi.
Başmağında vətəni bəsləyərək gəzdirirmək...
Qurbəti ölmək üçün uşaq kimi əzdirirmək...
Gecələr heçlə yatıb, heçlə oyanmaq yarası
Heç yerə sığmamağın...tənhalığın qumparası...
Balkona gizli çıxıb, bir siqaret yandırmaq
Özünü tanrı sanıb, tanrını qisqandırmaq.
Telfonu, interneti bollu olan dünyada
Fasilə anlamını anlamayan bir tənha.
Çobanın hissi kimi, maşınların heynində...
Dünyanın inkişafı, bir çobanın beynində!
Şəkili çaylara yox, dağlara düşmüş bir ay
Hamı yatmış ama sən, hey siqaret, hey qara çay...
Radiyoda kimsə onun sevdiyi ifanı çalır
Çəmədən yolda gedir, ayaqlarım evdə galır...
- Məni yalqız buraxıb getdiyini etiraf et
“heç yerə” mən gedirəm, sənsə olan yerlərə get.
Bir daha çıxmayacaq, sevgim ürəkdən dodağa
Uzağa mən gedirəm, çox uzağa, çox uzağa...
“iki bölünməkdən elə qorxmuşam
çöpü də ikiyə bölmərəm daha!” Söhrab Tahir
Xiyanət görmüşəm, ona görə də
Adamı adamdan seçə bilmirəm.
Geri dönməməkdən elə qorxmuşam
Arazı o taya keçə bilmirəm.
Arazın üstündən körpü tikənlər,
Başları çörəyə qarışıb indi.
Bir çöpü ikiyə bölə bilməyən,
İki bölünməklə barışıb indi.
Özünü yuxuya verən millətin
Gecəsi bəllidir günortasından.
Vətəndən danışar vətənsiz adam
Hələ çıxmamışkən yumurtasından.
Gücü döyüşməyə çatmayan adam,
Həmişə uzaqdan daş atar dostum.
Vətəndə yaşamaq istəməyənlər
Onu şeirlərdə yaşadar dostum!
Əlimdə olsaydı, Arazın adın
İnan xəritədən tutub pozardım.
“Yaxşı ki, Araz var, o olmasaydı,
Nədən gileylənib, şeir yazardım”.
Duman Ərdəmə:
Gözəllik,
sənin canlandırdığın möcüzədir.
Yoxsa bu mənim ağzımda və onun əllərindəki dəmir,
həqiqətin nüqsanıdır qısa-qısa dolanır ağzı-əllərimizə.
Burda
qanun
ədaləti dilənməyə oturur
və yaşama oxşar bir şey cərəyandadır.
Cərəyan dadı dadır bütün hadisələr.
Sən isə girdə-dolaşıq bu girdabın ortasında qalırsan.
Qablıyırlar sənə həyatı səsin çıxmır
və Qabili yox səni doğuran qabiləni qaba tutub,
buyur donbal qabağında deyirlər, təzim elə!
Nə var-nə var səni salıb bu çirkabın kitabına fahişə!
Sonra da qəhbələrin başını kəsib “Ana yasa”ya yapışdırılar.
“Ana yasaq”dır deyirlər.
Gərək tüpürəm amma üfürürəm bu közə.
Qoy alışsın yansın.
Bu cərəyan”cəhrə” c-yı ilə yazılıb dostum!
Qaça-qaçırtdılar bizi ölkəmizdən.
Qurumsağı porsuqnan* qorxudan
Özü qorxudan öləcək
Və zindanların nəmişində Havaii adalarını yadına salıb
“Pox yedim vallah məni buraxın” deyəcək.
Sonra da təvvab* olub Amerikaya gedəcək!
Adamda şərəf olsun gərək
Milli olanda nə olar!
Sözümü deyə bilmirəm axı neynirəm bu həyatı?
Dostum düşmənimdir divar olubdur damba-damb başıma çalınır.
Qeyrətim Araz kimi axır ortalıqda var yoxumu bölə-bölə sulanır.
Sülənir illər boyudur böyümür ağıllanmır.
Atana lənət deyirəm Araz!
Səni bizə ürcah eliyəni eləsinlər, eləsinlər, eləsinlər dura bilməsin üzümüzə.
Üzümüz çoxlu üzlər görür “Q”lanır.
Üzü üz görənin başını kəsirlər “Ana yasaqdır” düzəldirlər adamı.
Başımı ayağıma çırpıram,
Tuuuu səin süfətinə məni gətirdin buraya!
Yeri yaraya-xoraya, bir də xatirəyə ,bir də xuxana dolmuş buraya.
Dinmə-danışma lal ol! Laaaaləələəəəər...laaləələər...
Aşıq söz tapanmayanda nanay-nanay deyirəm mən.
Nanay-nanay aşiqəm
Mən aşiqəm o maşıqəm
Gəlin öldürün məni
Mən Mikayil Müşfiqəm!
Dinmə-danışma lal ol deport olarsan ha!
Göyərçini deport edirlər bu qaqaşlar!
Ədə dami dəyişərik amma dəni dəyişmərik biz.
Adam olarıq amma ad-am olmarıq biz.
Nə olsun yaranı-xoranı bir də zəhrimarı uduram amma dinmirəm mən.
Tüpürüm o sözə ki dilimə yapışıb amma dillənə bilmir.
Vətəni istəyirəm mən, tənlərin tərini.
Zindanların zirramasında böyüyən cücələri.
Zəlimxan, zülümxan, zalimxan
By Elxandı, bu Telmandı, bu Sayman
Bu sənin imarətin o da onların türbələri...
Hardasa Hollivuddun filimlərini yada salır.
Öldürürürlər ölürük,
Öldürürürlər ölürük.
ölürük qəhrəman olmuruq, olmur.
Ortamızda vətən boyda fasilə var
Vətən boyda xəyanət.
Hardasa Bollivudun filimlərini yada salır.
Yarı qəhrəman, yarı aşiq, yarı kasıb, yarı heçzadıq biz
Uzağı hardasa ya haçansa
Lirik bir mahnı ola bilərik
Və yazıqyana- yazıqyana hansısa axmağı ağlada bilərik bəlkə də.
Bu həqiqətin nüqsanıdır dostum.
Qarşımda uzun bir yol var.
Səndən hərəkət , məndən bərəkət “Milli hərəkət”!
Yatanı oyadan olar, özünü yuxuda verəni yox!
Şirra-şir vətənin dibinə su qoşurlar
Və yuxularımda cavan uşaqları görürəm ki, ölürlər.
Səidimsən* heeeeyyyyy! Mən burdayam!
ədalətin nüqsanında
və həyat kimi bir şey cərəyandadır.
Biri alır, biri satır, millət isə qıra batır, qarmağa batır.
Uzaqdan baxırsan döyüşdür,
Yaxına gəlirsən öpüşdür, görüşdür!
ədə alın bu qara-quruların əlindən millətçiliyi
daşdı bu, dəmirdi bu, oddi bu, Cızdı bu.
Ad deyil ki, anlamdı bu, şərəfdi bu.
Adama verməzlər qazanmalısan, qanmalısan.
Biri alır, biri satır. Biri isə zindanda yatır...
Təbriz, Bakı, Ankara
Düşmən hara biz hara?
Araz axır, Kürd axır.
Isfahandan fars baxır.
Moskvadan Rus baxır,
Qarabağdan erməni.
***
Damarsız yarımın yarasını sarımağa durdum, sarıyanmadım.
əlim qoluma bağlı idi, qolumsa qandala
mükafatımsa sən idin.
Gözəllik sənin möcüzəndir ,
Ay sənsən
Özünü bu qalmaqaldan bir qırağa çəkibsən
Və bizə baxırsan!
Sayman Aruz
Porsuq: diksindirmək
Səidimsən: Səid Muğanlı və bütün zindanda olan milli fəallar nəzərdə tutulur
Təvvab: tövbə eliyib zindandan canını qurtarana deyərlər.
Sənə sığınıram
Və mavi gözlərinin dərinliyinə cumur,
Bu balaca mən balıq,
Bu balaca mən balıq!
Adın
Dənizləri yelləndirən faciədir
Və nəsə ya kimsə dərinliyin ortasından mənə deyir:
- Dayan! Sən yetişibsən...
Bütün yollar sənə çatır
Yalnız bu mənəm
Bu mənəm sənə çatmayan,
Dalğaların üstündən atılmayan,
Balıq kimi tutulan
Və günəşı dolayısıyla bağıran:
- Ya balıq,
ya quruluq,
Ya balıq,
ya quruluq!
Böyüyür faciə
Sən böyüdükcə
Və sükut kimi bir şey
Divarımızın dəliklərinə dolur.
Adın, yəni dayan!
Mən dayanıram
Və möcüzə
Papağını tovlayaraq uzaqlaşır.
Həmişə belədir.
Sən gəlirsən
Və saatlar,
Sıyrıla-sıyrıla sürüşürlər ömrümdən!
Gözəldir sevmək
Sən gülümsəyəndə.
Hardasa ya haçansa mayakları sürmə çəkib
Gəmiləri mənə buraxıbsan.
Sən baxmırsan,
Yol göstərirsən.
Mən ayaqyalın arxanca sürünürəm
Balıq kimi ılğımına cumuram
Və mövlana
Məsnəvisinə başlayır.
Sən günəş ol!
Varaqla ömrümün ayaqlarını.
Mən isə səni sevib
Şualarını daraxlayacam.
Sevəcəm
Və yalqızlığımın ən fəlsəfi saniyəsində
Sənə sürətlənəcəm...
Özün erotizmsən
Özləmin anonizm*.